Als u hier nieuw bent, kunt u regelmatige updates via voer willen krijgen RSS. Dank u voor het bezoeken!

In het eerste hoofdstuk van Matthew komen wij over de volgende tekst:

Nu werd dit alles gedaan dat het zou kunnen worden vervuld die van Lord door de helderziende werd gesproken, die zegt: Behold, zal Virgin met een kind, zijn en zal vooruit een zoon brengen, en zij zullen zijn naam Emmanuel roepen, die wordt geïnterpreteerd, God met ons. is (Het 1:22 van Matthew - 23)

Volgens de Christelijke auteurs, was de helderziende die dit verklaart Isaiah zoals in zijn boek hij zoals zeggend is geciteerd:

Zo, zal Lord Himself thou een teken geven: Virgin zal met een kind, zijn en zal vooruit een zoon brengen, en zij zullen zijn naam Emmanuel roepen. (Het 7:14 van Isaiah)

De auteurs van het Nieuwe Testament hebben vaak passages van het Oude Testament geciteerd, dat dergelijke verklaringen eist om voorspellingen te zijn die in de persoon van Jesus-Christus worden vervuld. Het aantal dergelijke geciteerde passages is eigenlijk zeer hoog. Onder de evangelisten, is Matthew die dit fenomeen heeft gemaakt aan zijn Evangelie kenmerkend.

De voorspelling draagt een zeer belangrijke plaats in de Christelijke theologie. Elke Christen is van de voorspellingen van de boeken van Psalmen op de hoogte, Isaiah, en Daniel had op de kinderjaren, het leven, de opdracht, en de dood van Jesus betrekking. Aan elke Christen, zijn deze voorspellingen het duidelijke bewijsmateriaal van de waarheid van Evangelies en opdracht in het algemeen van Jesus.

Het probleem is dat volgens de Bijbel, er de ware voorspellingen evenals valse degenen bestaan. Vandaar rijst de vraag op de noodzakelijke criteria om een valse voorspelling van ware te onderscheiden.

Enkele criteria die wij zullen gebruiken om de hierboven vermelde voorspelling te onderzoeken zijn als volgt:

Eerste Criterium: Voor een passage dat als een voorspelling moet worden beschouwd, moet het de vorm van een voorspelling hebben. In het algemeen, hebben de voorspellingen een kenmerkend inleidend deel, dat hen onderscheidt van een andere nietprofetische passage. De frequentste vormen zijn als volgt: En het zal komen over te gaan dat; En wanneer zal de belofte en van Lord komt; Het zal niet lang en worden. Als men citeert zoals zijnd een voorspelling vervuld eeuwen later in Jesus de woorden, Amon was tweeëntwintig jaar toen hij begon te regeren en hij hield zijn troon twee jaar in Jeruzalem (2 21:19 van Koningen), zou zijn eis behoorlijk beschouwd worden, eenvoudig wegens het feit dat als ungrounded de geciteerde passage geen voorspelling vormt, aangezien zijn vorm ons niet ertoe brengt om het als dusdanig goed te keuren.

Tweede Criterium: Als om het even welke auteur een passage van het Oude Testament citeert en tijdens zijn citaat hij de tekst verandert, daardoor vervreemdend zijn originele betekenis om het aan een vooraf geregeld doel aan te passen, zouden wij dan kunnen bevestigen dat deze auteur niet wordt divinely-geïnspireerd. en dat de passage die door hem wordt geciteerd geen voorspelling die de persoon of de gebeurtenis voorspelt die door de auteur wordt geëist is.

Derde Criterium: Als de geciteerde passage onnauwkeurig van de context wordt geëxtrapoleerd, bereikend een betekenis die van zijn origineel verschilt, zouden wij dit kunnen bevestigen om een manipulatie te zijn die door de auteur wordt verwezenlijkt en om deze reden kan de zogenaamde voorspelling niet waar zijn. Verwant met deze kwestie, zeggen de theoloog Mike Brown in één van de onderwerpen die in zijn werk Interpretatie worden behandeld en de Exegese:

De kwestie van Bijbelse interpretatie is zeer belangrijk. Soms is het zeer gemakkelijk om in de Bijbel een basis te vinden om het speciaal onderwijs eenvoudig te steunen door het nemen van een vers uit de context en het te verbinden aan een ander vers ergens gevonden in de Bijbel anders, en beide passages te verenigen men kan tot een nieuwe doctrine leiden die niets heeft met de verzen te doen als zij in de aangewezen contexten werden genomen. Zoals iemand heeft gezegd, het is gemakkelijk om de Bijbel te maken om het even wat zeggen wij het aan say.1 willen

Nu onderzoek of de bovengenoemde criteria in de kwestie van de voorspelling van Emmanuel zijn geëerbiedigdl.

Met betrekking tot het eerste criterium, volledig past de tekst het toe. Whoever lezend de passage van het 7:14 van Isaiah een voorspelling daarin zal overeenkomen kunnen zien.

Maar het tweede criterium is niet geëerbiedigde. Zoals wij in voortzetting zullen opmerken, heeft de evangelist de tekst van het 7:14 van Isaiah veranderd, aanpassend het aan zijn persoonlijke doelstellingen. Het Hebreeuwse woord, dat in de passage van Isaiah wordt gebruikt, is `almah, betekenend jonge vrouw, terwijl de Griekse vertaling van het Oude Testament, die als Septuagint (LXX) wordt bekend, onjuiste term parthenos aanbiedt, betekenend Virgin. De evangelist, die Septuagint in zijn het citeren van Isaiah gebruikt, vertaalt het Hebreeuwse woord almah maagdelijk. Aldus, bereikt hij een voorspelling op de gevende geboorte van Maria aan Jesus terwijl maagdelijk het zijn. In feite, is het woord Virgin in de Hebreeuwse taal bethulah en niet almah. Om deze reden, is de vertaling van Septuagint vals.

Volgens traditie was Matthew goed geïnformeerd in Hebreeër, nochtans verwijst hij niet naar de Hebreeuwse tekst maar steunt in plaats daarvan zijn eis op de Griekse tekst, omdat de Hebreeër niet met zijn vooraf opgevatte bedoelingen akkoord gaat. In feite, hebben de variatie van de jonge vrouw die in de Hebreeuwse tekst wordt vermeld en dat van Virgin dat in de Griekse tekst van Septuagint en Mathew wordt vermeld scherpe exegetische debatten bevorderd die sinds de tweede eeuw tussen Justin Martyr en de Hebreeërs van zijn tijd beginnen, tot de debatten die door van de bijbelse vertaling worden veroorzaakt te publiceren RSV in het jaar 1952 noemden, dat in de passage van het 7:14 van Isaiah het gebruik van het woord jonge vrouw bracht. Dit veroorzaakte een ruwe reactie van de Christelijke fundamentalisten in de Verenigde Staten die, waar zij openbaar exemplaren van deze vertaling brandden beweren, dat dit werk de maagdelijke conceptie van Jesus.2 ontkende

Hebreeërs en de Christenen geloofden dat de Bijbelse helderzienden gebeurtenissen van verre toekomst hadden voorspeld en prophesied. De christenen hade maakten vooral het idee dat de Bijbelse helderzienden alles over het leven van Jesus als belangrijk stuk van hun geloof voorzien. Een voorbeeld aan dit is de voorspelling van Emmanuel, die bijna 700 jaar vóór de geboorte van Jesus wordt geschreven. Maar verwant met dit, waarschuwt de beroemde theoloog Bruine Raymond ervoor dat deze conceptie van voorspelling als voorspelling van de verre toekomst van ernstigste beurs vandaag is verdwenen, en men erkent op brede schaal dat NT vervulling van OT veel impliceerde die de schrijvers OT helemaal niet voorzagen. De helderzienden OT waren hoofdzakelijk betrokken bij het richten van de uitdaging van de God aan hun eigen tijden. Als zij over de toekomst spraken, was het in grote trekken van wat zou gebeuren als de uitdaging werd goedgekeurd of werd verworpen. Terwijl zij soms een Messiaanse verlossing (d.w.z. verlossing door één ingesmeerd als vertegenwoordiger van de God, dus een regerende koning of zelfs een priester) predikten, is er geen bewijsmateriaal zij met precisie zelfs één enkel detail in het leven van Jesus van Nazareth voorzagen. ³

Een groot aantal Christelijke en Joodse theologen betrokken bij de studie van Semitische talen heeft bevestigd dat de nauwkeurige vertaling van de tekst van het 7:14 van Isaiah niet maagdelijk, maar jonge vrouw is. Om dit te bewijzen, zullen wij sommige van hun verklaringen vermelden.

De bekende theoloog Bruce Metzger, in Bijbels commentaar dat door hem in mede-auteurschap met E. Murphy, staten wordt voorbereid:

Jonge vrouw, Hebreeuwse `almah, vrouwelijk van `elem, jonge man (1 17:56 van SAM; 20:22); het woord verschijnt in Gen 24:43; Ex 2:8; Ps 68:25, en elders, waar vertaalde jonge vrouw, meisje, meisje is. ⁴

Samuel Davidson schrijft in één van zijn werken:

Almah is niet de juiste termijn voor Maagdelijke Mary, volgens het advies van zij die in haar echte en ware maagdelijkheid geloven; omdat het eenvoudig een jonge, huwbare vrouw betekent. Bethulah duidt behoorlijk zogenaamd Virgin aan. Prov. XXX.19 toont aan dat almah naar anderen dan virgins verwijst. Er is geen reden om het tot ongehuwde vrouw te beperken. Aquila, Symmachus, en Theodotion, maken het terecht neanis. Was de geboorte van de Messias bedoeld, zeker zou de ware termijn voor Virgin employed.5 geweest zijn

Een andere Bijbelse commentaar op het 1:23staten van Matthew:

Virgin: Hebreeuwse `Alma betekent normaal om het even wat niet meer dan een jonge woman.6

Volgens bekend Bijbels commentaar, moet het 7:14 van Isaiah als volgt worden vertaald:

Behold, a [of ] zal jonge vrouw heeft en [of opgevat en zal] opvatten een zoon dragen. De jonge vrouw, meisje, is de enige correcte vertaling van Hebreeuwse `almah, zoals door Aq. erkend, Symm., en Theod., die het door neanis teruggeven. Virgin wordt genomen uit Griekse woordparthenos, die in LXX [het Griekse Oude Testament Septuagint] wordt gevonden, hoewel dit eerder aan het Hebreeuwse woord bethulah beantwoordt. Het citaat in het 1:23 van Matthew wordt genomen uit LXX, niet van de Hebreeër, en is één van een aantal dergelijke citaten die door de auteur van dat Evangelie [Matthew] worden gebruikt aan te tonen dat O.T. [Oude Testament] het leven van Jesus-Christus aankondigde. Dat hij gebruikt zijn deze zonder bijzondere achting aan hun betekenis in hun originele context duidelijk van het citaat van Hos. 11:1 in Mat. 2:15. Deze recentere Messiaanse interpretatie wordt afgeleid uit de overtuiging dat de Messiaanse hoop in Jesus was vervuld. Deze overtuiging kunnen wij stevig behouden, terwijl het erkennen dat het gebruik N.T. van Isa. het 7:14 is gebaseerd op een onnauwkeurige vertaling van de Hebreeuwse tekst, die niet onze interpretatie van dit vers moet schaden in zijn het originele plaatsen. Het woord `almah betekent een jonge vrouw van een huwbare leeftijd, misschien Virgin (cf. Gen. 24:43; Exod. 2:8; Prov. 30:19); als Isaiah dat had gewenst duidelijk te maken hij in mening een wonderbare maagdelijke geboorte had, zou hij de specifieke termijn bethûlah.7 moeten hebben gebruiken

CH. Guignebert, professor van de geschiedenis van Christendom bij de Universiteit van Sorbonne, bevestigt:

De orthodoxe theologen hebben elke inspanning geleverd om te bewijzen dat Ha -Ha-almah Virgin, maar zonder success.8 zou kunnen betekenen

Gebaseerd op de bovengenoemde verklaringen, kunnen wij de conclusie dat nemen Mathew, in zijn citaat van het 7:14 van Isaiah, niet loyaal aan de tekst in Hebreeër is geweest, maar de laatstgenoemden aan kostuum aan zijn persoonlijke bedoelingen geweest.

De nauwkeurige vertaling van het 7:14 van Isaiah is zo de volgende:

Zo, zal Lord Himself thou een teken geven: een jonge vrouw zal met een kind, zijn en zal vooruit een zoon brengen, en zij zullen zijn naam Emmanuel roepen. ⁹

Aangezien het duidelijk kan worden gezien, vermeldt de correct vertaalde tekst geen bovennatuurlijke geboorte door Virgin, terwijl de tekst Septuagint om precies tot zulk een conclusie schijnt te leiden. Om deze reden, verkiest de evangelist de Griekse vertaling te volgen, die de originele Hebreeër overslaat.

Maar diverse theologen debatteren dat de vertalers Septuagint, desondanks onjuiste vertaling, niet poogden de maagdelijke geboorte van Messias te bewijzen. Onder hen kunnen wij Bruine Raymond vermelden, die debatteert dat de vertalers Septuagint, door de woorden Virgin met een kind zal zijn een eigenlijk maagdelijke vrouw begrepen die, op volledig natuurlijke manieren, na de mannelijke interventie van haar wettelijke echtgenoot, geboorte aan Emmanuel zullen geven. Deze vertalers, volgens Bruin, gedacht dat het teken dat aan Ahaz moet worden gegeven niet betrekking werd gehad op een vrouw reeds zwanger tijdens de verbinding van deze voorspelling, maar aan een maagdelijke vrouw die geboorte aan Emmanual op een normale manier zou geven. Aldus, zou Emmanuel haar eerstgeboren zoon zijn.

Bruin blijft redenerend dat voor de Hebreeuwse tekst (MT Masoretic) en voor Septuagint (LXX) gelijk, het teken dat door Isaiah wordt gegeven niet geconcentreerd op de manier (hoe) van de geboorte van Emmanuel, maar in de fortuinlijke timing is waardoor een kind dat een teken van de aanwezigheid van de God met Zijn mensen zou zijn precies geboren moest zijn toen die fortuinen van mensen bereik hun Nadir hadden.

Het volgende is een onbetwistbare waarheid die door Raymond Brown wordt verklaard:

Noch hebben de Hebreeër noch de Griek van het 7:14 van Isaiah dat naar het type van virginal conceptie wordt doorverwezen waarvan Mathew schrijft, en zijn Christelijk gebruik van de passage a great deal aan letterlijke meaning.10 toegevoegd

Aldus, heeft Matthew willekeurig de Hebreeuwse en Griekse tekst gelijk omgezet en geïnterpreteerdw.

Deze voorspelling doesnot vervult ook het derde criterium. Matthew, zoals wij zullen zien, heeft van zijn context de passage van het 7:14 geëxtrapoleerd van Isaiah en op een gedwongen en willekeurige manier heeft gewenst om het op Mary en Jesus toe te passen.

Onderzoek de passage kortom. De Aramean Koning Rezin van Damascus (Syrië) en de koning Pekah van Izrael (Ephraim: het noordelijke Koninkrijk) dat opstand wordt georganiseerd tegen de grootmacht van de tijd: Assyria. De koning Ahaz weigerde om zich met hen en om deze reden te verenigen die zij tegen hem hebben gedraaid, Jeruzalem geïnvesteerdn en probeerden om hem te onttronen en vassal in de troon van Judah te brengen. Om te bewaren, besliste de Koning Ahaz de steun van de Koning tiglath-Pileser van Assyria te vragen. Op dit punt, verbood Isaiah hem om dit te doen, omdat hij vrij goed wist dat na de koning Assyrian die de vijanden van Judah verplettert, zij ook Judah tot vassalage zouden verminderen. De koning handelde deze manier, maar het gevaar om door zijn vijanden worden verpletterd was nog groot.

Dit alles gebeurde V.CHR. tijdens jaren 735-734, en de Koning Ahaz met zijn mensen was zeer bang. De god stuurde toen Isaiah om hen te verzekeren dat deze twee koningen aan het eind hun invasie niet zouden brengen. Het interessantste deel van deze rekening, op zijn minst voor ons, komt wanneer de God wenst om een teken te geven om de koning Ahaz te kalmeren. Maar Ahaz wenst om geen God te veroorzaken en zo weigert hij om om om het even welk teken door hem te vragen. De god dringt dan aan makend Isaiah te zeggen:

Zo, zal Lord Himself thou een TEKEN geven: een JONGE VROUW zal met een kind, zijn en zal vooruit een zoon brengen, en zij zullen zijn naam Emmanuel roepen. Hij zal room en honing eten tot hij leert om het kwaad te verwerpen en het goed te kiezen. Maar alvorens het kind leert om het kwaad te verwerpen en het goed te kiezen, het land hoewel de vrees wegens zijn twee koningen, zal worden verlaten. (7:14 Isaia - 16)

Aangezien wij duidelijk kunnen zien, is deze voorspelling tijdens het leven van Ahaz en niet later eeuwen, als wensen Mathew vervuld om ons te maken geloven, omdat het bepaalde teken poogde de koning Ahaz en zijn mensen te kalmeren door hun van hun vijanden te vrezen. Na God bovengenoemd aan Ahaz om om een teken aantoont te vragen dat dat hij met hem en zijn mensen en na de koning was die God weigert te veroorzaken, dan nam de God zelf het initiatief en beloofde aan Ahaz de geboorte van Emmanuel. Vóór dit kind dat zijn rijpheid bereikt, zouden de koningen die de mensen van Ahaz terroriseren geruïneerd worden. En de koningen die Ahaz vrezen werden verpletterd vele eeuwen vóór de geboorte van Jesus. De informatie dat dit kind met room en honing worden gevoed tot het leren om het kwaad te verwerpen en het goed te verkiezen, is een ander element dat dit kind met de situatie identificeert die Judah eigenlijk onderging; de room en de honing in plaats van het gemeenschappelijke voedsel van een landbouwbevolking vormden het onderhoud van de mensen het van wie land afval was. Dergelijke menselijke vormen zetten het kind tijdens de periode toen deze voorspelling werd vervuld. Van toepassing geweest op de Messias, is het overtollig en ongeschikt. ¹¹

Dit betekent dat de voorspelling vaak vóór de geboorte van Jesus (zie 2 15:27 van Koningen - 29 werd vervuld; 16:1 et passim; 2 stelt 28:1 te boek et passim). Aldus, is er geen plaats in deze voorspelling voor Jesus en zijn gerespecteerde moeder.

CH. Guignebert in zijn boek bevestigt:

Predication heeft een meer direct lager, en het is precies voor het wijzen van op zijn snelle vervulling dat de auteur zijn vergelijking maakt. Het wordt slechts de noodzakelijk voor een kind vereist om worden opgevat en, geboren tijd, aan het begin worden gebracht van begrip, alvorens Jahveh de vijanden van Judah zal verpletteren. Het is niet de geboorte van het kind die door de helderziende wordt benadrukt, maar de gelukkige kwestie op wie de koning wacht, en van wie hij nu kan, vertrouwend op de vergelijking gegeven hem, vol vertrouwen-raming de het naderbij komen datum. Het kind in kwestie is waarschijnlijk zelfde opnieuw verwezen naar door Isaiah in VIII.3: Toen ging ik in unto de profeten, en zij vatte en naakt een zoon op. ¹²

J.D.

Een andere werkelijkheid die duidelijk aantoont dat de inwoners van Israël van de tijd deze voorspelling verwachtten dat spoedig wordt vervuld, tijdens de periode van problemen, is verwant met het feit dat vele vrouwen van die tijd genoemd hun kinderen Emmanuel.13 en natuurlijk geen van hen geboorte aan haar kind in een staat van maagdelijkheid en zonder enige mannelijke interventie hadden gegeven.

De staten van Samuel Davidson:

Een voorspelling van de geboorte van Christus zevenhonderd jaar daarna, kon geen teken van de belofte geweest zijn die aan Ahaz wordt gemaakt. Die belofte was één van aanmoediging. Het kondigde de snelle verlossing van Judah van haar vijanden aan. Het vertrouwen van Ahaz en zijn mensen hingen van het teken of de belofte af. Vandaar moet het geweest zijn direct iets die, de betekende gebeurtenis of het ding voorafgaat. Of, als het de verlossing volgde of gebeurtenis zelf, die het voorwerp van de belofte was, kon het niet zijn doel als teken vervuld hebben, tenzij het, zeker in de tijd van de persoon niet lang na gebeurde aan wie het werd gegeven. De belofte van directe verlossing aan Ahaz zou zo door een beroep aan een latere gebeurtenis kunnen worden bevestigd, maar niet aan één lang achterste als Alexander bevestigt. Teken dat door toekomstige gebeurtenissen werd het moet worden geverifiërd gegeven, aangezien wij van Ex kennen. Iii. 12 en zijn. XXXVII.30; maar er is een ongelijkheid in hen en dit geval. Zij gebeurden zeer spoedig, en zodat werden de tekens geverifiërd aan Mozes en Hezekiah respectievelijk - de personen voor wie zij voorgenomen waren. Maar hier, werd het teken niet geverifiërd tot eeuwen na Ahaz en zijn tijdgenoten. Het was daarom geen teken, in werkelijkheid, aan de persoon aan wie het werd gegeven. Het ver verwijderd zijn van het teken ontneemt het van zijn gebruik zoals zulke; want het absurd is om te zeggen, met Alexander, dat het beter was in verhouding tot zijn afstand. Hoe kon goed beter het of aan zijn lange Ahaz, nadat hij dood was? Het gevaar waarvan hij vernietiging vreesde, was dreigend, en hij had iets nodig om het te ontmoeten immediately.14

Wordt geconfronteerd met dergelijke onoverschrijdbaare moeilijkheden, hebben sommige Christelijke theologen geprobeerd om deze voorspelling kost wat kost te bewaren, willekeurig gissend absurd en dat het een dubbele vervulling heeft. De eerste vervulling kwam binnen de periode na Ahaz voor, zoals hierboven vermeld, en de tweede gebeurde in de tijd van Jesus, met zijn wonderbare birth.15

Samuel Davidson, die op deze hypothese commentaar geeft, zegt:

De hypothese van een dubbele betekenis zou zeer voorzichtig moeten worden verondersteld, indien verondersteld bij allen. Het is één die nog nog hangende is. De beste tolken zijn tegen zijn toelating zoals onbevoegd, of tegengesteld aan de ware principes van grammaticale interpretatie. En wij zijn nu geneigd om met hen akkoord te gaan, die de eigenaardige theorie van inspiratie waarnemen waaruit het zich om ongegrond heeft voorgedaan te zijn. Één betekenis schijnt alleen door de heilige schrijvers van plan geweest te zijn, hoewel hun woorden van vele toepassingen kunnen toelaten. Wij weigeren goedkeuring daarom aan deze interpretatie van het vers, omdat zijn basis precarious.16 is

Wij zullen niet bij het analyseren van zulk een absurde theorie blijven stilstaan die door wanhopige apologists wordt gecreërd, maar wij zullen de bevestiging van een bekend Bijbels woordenboek vermelden, waar als volgt wordt verklaard:

In Mt. 1:23, is. het 7:14 wordt geciteerd als het aankondigen van de maagdelijke geboorte van Jesus. De vraag is gesteld of deze identificatie van Immanuel met Jesus in de mening van Isaiah zelf was, of verkeerd gemaakt door de evangelist of, of als het toewijzen van de woorden van een oud orakel geschikt aan zijn doel, maar niet met de bedoeling om hun originele auteur aan zijn interpretatie van hen te begaan. De moeilijkheden op de manier om het te nemen om de primaire bedoeling van Isaiah te zijn om de maagdelijke geboorte van Jesus te voorspellen zijn onafscheidelijk. De betekenis van zijn fraseologie wordt zo palpably vervuld in de omstandigheden van zijn eigen dag die een zo verre verwijzing zoals dit aan de geboorte van Jesus exegetically onmogelijk schijnt. Enerzijds, alle interpretaties, die in de verwijzing naar Immanuel een dubbele betekenis d.w.z. een eerste bedoeling vinden om van een kind te spreken dat in zijn eigen dagen en secundaire zou kunnen worden gedragen om de maagdelijke geboorte van Jesus te voorspellen, zijn kunstmatig en willekeurig. Zij hebben de verschijning van ingenieuze apparaten om aan een moeilijkheid eerder dan natuurlijke verklaringen van het feit van case.17 te ontsnappen

Dit kan tot de volgende vraag leiden: als het kind dat Emmanuel worden genoemd geen Jesus was, dan wie was hij? Voor deze kwestie, hebben de Christelijke theologen diverse antwoorden aangeboden. Wij zullen wat van hen hier vermelden.

Who, dan, werd het meisje verwezen naar? Het meisje kan algemeen zijn een bepaald meisje - maar aangezien het teken zou moeten zijn die aan de aandacht van Ahaz zou komen, of dit betekent dat de jonge vrouwen kinderen zullen dragen en hen Immanuel zullen roepen, of het verwijst naar goed jonge vrouwen door - die aan zowel koning als helderziende, de vrouw worden gekend van één van beiden (misschien een nieuwe vrouw van Ahaz, sinds LXX, Aq., Symm., en Theod. lees thou shalt vraag hier zijn naam) ¹⁸

Een Italiaanse vertaling van Biblecontaining vele commentaren, het resultaat van het werk van meer dan 90 deskundigen op diverse Bijbelse gebieden, beantwoordt als volgt deze vraag:

Een jonge vrouw: het Hebreeuwse woord vertaalde dit maniermiddel een vrouw die de leeftijd van huwelijk heeft bereikt; waarschijnlijkst is de vraag verwant met de jonge vrouw van Ahaz, de moeder van de toekomstige koning Hezchia.19

Dit wordt ook bevestigd door één van de beroemdste Katholieke Bijbelse commentaren in de wereld, die met de identiteit van de vrouw die geboorte geeft aan Emmanuel met elkaar in verband brengt in pagina 235 verwant is:

Dit wordt het best begrepen als vrouw van Ahaz; het beloofde kind zal de toekomst waarborgen van de dynastie (nota opnieuw het huis van David in v 13; cf. v 2) en om deze reden kan Immanuel (met ons is God) worden genoemd. ²⁰

Een andere beroemde Bijbelse commentaarstaten:

In de wedstrijd van het citaat in Isaiah (is. 7:10 - 17), het schijnen dat de verwezen vrouw kan een vrouw van Koning Ahaz geweest zijn. Lxx vertaalde het woord door Griekse parthenos (`virgin') om redenen die onzeker zijn. Er was geen verwachting van een maagdelijke geboorte in Israël, en het is duidelijk dat voor Matthew het feit op de voorspelling eerder dan. ²¹ vice versa leidt

Wij besluiten deze passage door Bruine Raymond te citeren, die de interpretaties van moderne theologen met betrekking tot de tekst van Isaiah in de volgende punten heeft samengevat:

1. Het was aan de slechte Koning Ahaz (c.a. 735-715 V.CHR.) die Isaiah van het orakel zoals vermeld in 7:14 sprak. Het was de bedoeling als teken aan deze wantrouwende monarch tijdens de oorlog syro-Ephraimite van 734 en moet naar iets verwijzen die tijdens dat jaar of binnenkort daarna plaatsvond.
2. Het kind om geboren te zijn was niet de Messias, want messianism zich nog niet aan het punt van het verwachten van één enkele toekomstige koning (voetnoot 9, §3) had ontwikkeld. De geleerden worden niet goedgekeurd met de identiteit van het kind, maar hoogstens kan het naar de geboorte van een prins verwijzen Davidic die Judah van zijn vijanden zou leveren. Een oude Joodse interpretatie, die aan Justin (Dialoog Lxvii 1) wordt gekend identificeerde het kind als Hezekiah, zoon van Ahaz en opvolger, één van de weinig echt godsdienstige monarchen van het Huis van David.
3. Het woord `almâ, dat wordt gebruikt om de vrouw te beschrijven, beschrijft normaal een jong meisje dat de leeftijd van puberteit heeft bereikt en het is zo huwbaar. Het belast geen haar maagdelijkheid zwaar, hoewel de facto, in het licht van Israelitische ethische en sociale normen, de meeste meisjes die door de waaier van deze termijn worden gedekt virgins.22 zouden zijn
4. De aanwezigheid van het bepaald lidwoord, het jonge meisje, maakt het waarschijnlijk dat Isaiah naar welomlijnd iemand de wie identiteit aan hem en aan Koning Ahaz werd gekend, misschien iemand verwees wie de koning onlangs in de harem had gehuwd en gebracht. Het voorstel dat `almâ de eigen vrouw was van Isaiah, de profeten die in 8:3 worden vermeld, is het meest onwaarschijnlijk; voor het feit dat zij reeds Isaiah een zoon oude genoeg had gedragen om met hem te lopen (7: 3) maakt zulk een benoeming voor haar onaannemelijk.
5. Van de Hebreeuwse deelwoordbouw is het niet mogelijk om te weten of Isaiah bedoelde dat `almâ reeds zwanger was of zwanger zou worden. De geboorte, echter, was bijna zeker toekomstig; maar toch zelfs in dat oordeel worden wij belemmerd door de tijdelijke vaagheid van de Hebreeuwse vervoegingen.

Bruine Raymond, besluitend zijn presentatie van de bovengenoemde punten, schreef:

De tekst Masoretic (MT) van Isa.7: 14 verwijzen niet naar een virginal conceptie in verre toekomst. Het teken dat door de helderziende wordt aangeboden was de dreigende geboorte van een kind, waarschijnlijk Davidic, maar natuurlijk op vatte, die de fortuinlijke zorg van de God voor zijn mensen zou illustreren. Het kind zou helpen om het Huis van Davidic te bewaren en zou betekenen zo dat de God nog met us.23 was

Samenvattend, kunnen wij verklaren dat de tekst van Isaiah geen voorspelling van een maagdelijke geboorte later eeuwen te vervullen bevat. Matthew, die willekeurig en op een gedwongen manier neemt de passage van Isaiah uit zijn ware context, heeft het verkeerd gebruikt die probeert een voorspelling op Mary te bereiken die wonderbaarlijk geboorte geeft aan Jesus. Onze analyse wordt gericht op het tonen van de oneerlijke methodes die door de evangelist worden gebruikt en wij geloven dat wij ons doel hebben bereikt.

Wat verbiedt toen aan de Christelijke theologen en de eenvoudige professoren van Christendom om zulk een werkelijkheid goed te keuren? Wat belemmert hen van het goedkeuren van dergelijke duidelijke waarheid? In normale omstandigheden, is de enige factor die dit belemmert dogmatisme. Het fenomeen van dogmatisme staat men niet toe om de feiten duidelijk te bekijken, verblindt het de ogen en verhardt de harten. Na al wat wij hierboven hebben getoond, kijk hoe belachelijk hun eisen nu in Protestants Bijbels commentaar klinken:

Het is duidelijk, echter, dat in het oordeel van de meesten exegetes de vertaling die in KJV wordt gegeven onnauwkeurig, is en tot de basis voor meningen gemaakt geen die de Hebreeuwse tekst kan steunen. De moderne kritiek kan tegen het gebruik van dit vers tot steun van de doctrine van de Maagdelijke Geboorte protesteren; het kan ontkennen dat dit een voorspelling van de Messias is: maar niets kan het in de meningen van godsvruchtige gelovigen van de geboorte van onze Lord scheiden, en de mooie en geliefde naam Imanuel is voor altijd de titel van Jesus-Christus aan zijn disciples.24

En slechts kent de God beste!

1. Mike Brown, in het boek Përgjigjet për Dëshmitarët e Jehovait, Korçë 1995, p. 4 [achter]
2. Raymond E. Brown, de Geboorte van de Messias, Nieuwe bijgewerkte uitgave, Doubleday Uitgever, 1993, blz. 145-6 [achter]
3. Raymond E. Brown, op. CIT, p. 146 [achter]
4. Nieuw Oxford annoteerde Bijbel met Apocriefen: Nieuwe Herziene StandaardVersie, die door Bruce M. Metzger en Roland E. Murphy, New York wordt uitgegeven: De Universitaire Pers van Oxford, 1994, p. 876 [achter]
5. Een inleiding aan het Oude Testament, door Samuel Davidson, Volume III, 1863, p. 77-78; zie ook Nieuwe Jerome Biblical Commentary, die door Raymond E. Brown, Joseph A. Fitzmyer en Roland E. Murphy, Englewood Klippen, NJ wordt uitgegeven: De Zaal van Prentice, 1990, p. 235 [achter]
6. De nieuwe Herziene Commentaar van de Bijbel, Uitgegeven door D. Guthrie, J.A. Motyer, A.M. Stibbs, D.J. Wiseman, Eerdmans het Publiceren, Michigan 1970, p. 818 [achter]
7. De bijbel van de Tolk, Volume 5, die door George Arthur Buttrick, Nashville, NT worden uitgegeven: Abingdon, 1956, p. 218 [achter]
8. CH. Guignebert, Jesus, Universitaire Boeken, New York, 1956, p. 123; zie ook de Tekst van het Oude Testament, Tweede Uitgave, door Ernst Wurthwein, die door Erroll F. Rhodos, Grand Rapids, MI wordt vertaald: Eerdmans, 1995, p. 54 [achter]
9. Voor deze vertaling, zie: La Bibbia: Traduzione Interconfessionale in Lingua Corrente, het geciteerde werk, p. 468; Heilige Bijbel, vandaag Engelse Versie, die door de Maatschappijen 1982, p. 628 wordt gepubliceerd van de Bijbel; De bijbel van Jeruzalem - de Uitgave van Lezers, Doubleday & Bedrijf, Inc., de Stad van de Tuin, New York 1968, p. 981; De bijbel van La - Ancien et Nouveau Testament, Alliantie Biblique Universelle, Parijs 1991, p. 324; De bijbel, Herziene StandaardVersie 1947 in CD-rom; De bijbel van de Tolk, volume 5, die door George Arthur Buttrick, Nashville, TN worden uitgegeven: Abingdon, 1956, f. 218; S.R. bestuurder en Charles A. Briggs, een Hebreeuws en Engels Lexicon van Oude Testament, p. 261 enz.) [achter]
10. Raymond E. Brown, op. CIT, p. 149 [achter]
11. Samuel Davidson, een Inleiding aan het Oude Testament, Volume III, 1863, p. 78 [achter]
12. Jesus CH. Guignebert, Universitaire Boeken, New York, 1956, p. 123 [achter]
13. J.D. Douglas & Merrill C. Tenney, NIV Compact Woordenboek van de Bijbel, Zondervan Uitgever 1989, p. 268 [achter]
14. Een inleiding aan het Oude Testament, door Samuel Davidson, Vol III, 1863, p. 77; zie ook de Bijbel van de Tolk, Volume 5, die door George Arthur Buttrick, Nashville, NT worden uitgegeven: Abingdon, 1956, p. 218-19 [achter]
15. Zie: De Commentaren van het Nieuwe Testament van Tyndale, Matthew R.T. Frankrijk, Intervarsity Pers 1990, p. 78-80; Arno C. Gaebelein, het Evangelie van Matthew, Loizeaux Brtohers, 1982, p. 36; De commentaar van het Nieuwe Testament van MAC Arthur, Matthew 1-7, 1985, p. 20; De nieuwe Herziene Commentaar van de Bijbel, uitgegeven door D. Guthrie, J.A. Motyer, A.M. Stibbs, D.J. Wiseman, Eerdmans het Publiceren, Michigan 1970, p. 596; La Bibbia Di Gerusalemme, Edizioni Dehoniane Bologna, 2002, p. 1566. [achter]
16. Een inleiding aan het Oude Testament, door Samuel Davidson, Volume III, 1863, p. 79 [achter]
17. Het nieuwe StandaardWoordenboek, de Lafbek en Wagnalls het Bedrijf van de Bijbel, n.v., New York 1936. p. 368 [achter]
18. De bijbel van de Tolk, Volume 5, die door George Arthur Buttrick, Nashville, NT worden uitgegeven: Abingdon, 1956, p. 218-19 [achter]
19. La Bibbia: Traduzione Interconfessionale in Lingua Corrente, Turijn 1986, p. 468 [achter]
20. Nieuwe Jerome Biblical Commentary, gaf door Raymond E. Brown, Joseph A. Fitzmyer, en Roland E. Murphy, Englewood Klippen, NJ: uit De Zaal van Prentice, 1990, p. 235 [achter]
21. De nieuwe Herziene Commentaar van de Bijbel, uitgegeven door D. Guthrie, J.A. Motyer, A.M. Stibbs, D.J. Wiseman, Eerdmans het Publiceren, Michigan 1970, p. 818; ondanks de bovengenoemde verklaring, staat het dogmatisme van de auteurs van dit werk hen niet toe om de niet-vervulling van deze voorspelling goed te keuren. Hierna, op een vreemde manier, schijnen zij om de theorie van de dubbele betekenis van deze voorspelling te bevestigen. Voor de verwerping van deze absurde theorie, zie de citaten nr 16-17. [achter]
22. Bruine Raymond, op dit punt, heeft een voetnoot gezet die verklaart:

    Zie Bratcher, Studie, voor een nauwkeurige samenvatting van de immense literatuur op deze vraag. `Almâ wordt gebruikt slechts negen keer in Hebreeuwse OT, en twee passages tonen aan hoe het slecht maagdelijkheid zou onderstrepen: In Cant 6:8 verwijst het naar vrouw van de harem van de koning, en in Prov. 30:19 een `almâ een voorwerp van een jonge man seksuele aandacht is. Wij hebben geen duidelijke instantie die in OT van `almâ op een reeds gehuwde vrouw wordt toegepast, zodat Martin Luther de weddenschap van 100 florijnen kon nog winnen hij bereid om op dat punt was te maken. Nochtans, is er een tekst Ugaritic (Keret 128, II, 21-22) die het cognatewoord lmt in poëtisch parallellisme (en zo ruwe gelijkwaardigheid) met 'att zet, vrouw. De nabijheid van de twee talen heft de mogelijkheid dat in op de Hebreeër eveneens, een jonge vrouw een 'almâ zou kunnen worden genoemd. Hoewel het niet de klinische precisie van virgointacta heeft, is Hebreeuwse woordbetûla het normale woord voor Virgin (Ezek. 23:1 - 8 en het 1:8 Joel zijn betwistbaar). De verwijzing naar een betûla die geboorte in de Hymne aan Nikkal geeft (Ugaritic tekst 77, lijn 5) is nu over het algemeen voorzien als onjuiste lezing, hoewel lijn 7 nog het interesseren heeft: (Behold, zal `Alma geboorte aan een zoon geven).

    Voor gelijkaardige verklaringen zie ook CH. Guignebert, Jesus, Universitaire Boeken, New York, 1956; p. 123.) [achter]

23. Raymond E. Brown, op. CIT, blz. 147-8 [achter]
24. De bijbel van de Tolk, Volume 5, die door George Arthur Buttrick, Nashville, NT worden uitgegeven: Abingdon, 1956, p. 218 [achter]